استاندارد ابعاد درب آسانسور بیمارستانی برای حمل ویلچر و برانکارد (+جدول کامل)

در ساختمان‌های درمانی مانند بیمارستان‌ها، کلینیک‌ها و مراکز توان‌بخشی، رعایت دقیق ابعاد درب کابین آسانسور نقش بسیار مهمی در تأمین ایمنی، سرعت دسترسی و امکان حمل آسان ویلچر و برانکارد دارد. انتخاب صحیح ابعاد، نه‌تنها رعایت استانداردهای فنی را تضمین می‌کند، بلکه تجربه کاربران، بیماران و کادر درمان را نیز بهبود می‌بخشد. در این مقاله، ضوابط اصلی و استانداردهای لازم برای طراحی و انتخاب مناسب‌ترین ابعاد درب آسانسورهای درمانی را بررسی می‌کنیم.

جدول پاسخ سریع (خلاصه استاندارد ابعاد درب آسانسور بیمارستانی)

اگر پروژه بیمارستانی یا مرکز درمانی دارید، انتخاب عرض ۱۲۰ سانتی‌متر تقریباً در بیشتر سناریوها بهترین و کم‌ریسک‌ترین گزینه است.

تعریف استانداردها و منبع اعداد (EN 81-70 و مقررات ایران)

وقتی درباره ابعاد درب آسانسور بیمارستانی صحبت می‌کنیم، باید بدانیم این اعداد بر اساس چه استانداردی پیشنهاد می‌شوند. مرجع اصلی در این حوزه، استاندارد بین‌المللی EN 81-70 است؛ استانداردی که به‌صورت دقیق، الزامات مربوط به دسترسی افراد کم‌تحرک، ابعاد درب و کابین، و حتی نحوه عملکرد درب آسانسور را مشخص می‌کند. اگر این مرجع مشخص نباشد، ممکن است هر پیمانکار عددی را «استاندارد» معرفی کند و در نهایت، آسانسور ساخته‌شده با نیاز واقعی یک مرکز درمانی همخوانی نداشته باشد.

به همین دلیل، هنگام بررسی نقشه‌ها یا انتخاب آسانسور، بهتر است به چند نکته توجه کنید:

• آیا این اعداد الزام‌آور هستند یا فقط به‌عنوان توصیه مطرح شده‌اند؟

• این استاندارد برای چه نوع ساختمان‌هایی (بیمارستان، کلینیک، مراکز توان‌بخشی و…) کاربرد دارد؟

• کدام بندهای استاندارد مستقیماً به عرض درب و امکان عبور ویلچر و برانکارد اشاره می‌کنند؟

گاهی ممکن است در پروژه، به‌دلیل محدودیت‌های معماری یا سازه‌ای، استفاده از ابعاد ایده‌آل امکان‌پذیر نباشد. در این شرایط، راه‌حل باید باز هم بر اساس همان استاندارد و با مشورت متخصص بررسی شود — نه بر اساس سلیقه یا تجربه شخصی پیمانکار.

ابعاد آسانسور بیمارستان

ابعاد آسانسور بیمارستانی یکی از مهم‌ترین استانداردهای طراحی در ساختمان‌های درمانی محسوب می‌شود، زیرا این نوع آسانسورها باید امکان جابه‌جایی تخت بیمار، ویلچر، تجهیزات پزشکی و همراهان را به‌صورت ایمن فراهم کنند. برخلاف آسانسورهای مسکونی یا اداری، کابین آسانسور بیمارستانی باید فضای کافی برای چرخش برانکارد و حرکت پرسنل درمانی داشته باشد. به همین دلیل استانداردهای مشخصی برای اندازه کابین، ظرفیت و عرض درب در نظر گرفته می‌شود.

به‌طور معمول، آسانسورهای بیمارستانی در ظرفیت‌های ۱۶ تا ۲۶ نفره طراحی می‌شوند و ابعاد کابین آن‌ها بزرگ‌تر از آسانسورهای معمولی است. یک اندازه رایج برای کابین آسانسور برانکاردبر حدود ۱۴۰ در ۲۴۰ سانتی‌متر یا ۱۶۰ در ۲۴۰ سانتی‌متر است که امکان قرارگیری تخت بیمار را فراهم می‌کند.

جدول زیر ابعاد متداول آسانسور بیمارستانی را نشان می‌دهد:

در طراحی این آسانسورها معمولاً نکات زیر نیز رعایت می‌شود:

• درب اتوماتیک تلسکوپی یا سانترال

• حرکت نرم و بدون لرزش

• کف مقاوم در برابر تجهیزات پزشکی

• امکان ورود همزمان تخت و همراهان

• تهویه مناسب کابین

ابعاد آسانسور بیمارستان باید مطابق استانداردهای ایمنی و نیازهای عملکردی بیمارستان انتخاب شود. اگر کابین کوچک‌تر از حد استاندارد طراحی شود، جابه‌جایی بیمار به‌ویژه در شرایط اورژانسی دشوار خواهد شد. به همین دلیل در پروژه‌های درمانی، انتخاب ظرفیت و اندازه کابین آسانسور معمولاً بر اساس نوع کاربری ساختمان، تعداد طبقات و میزان تردد روزانه انجام می‌شود.

عرض درب برای عبور ویلچر

عرض درب آسانسور برای عبور ویلچر یکی از مهم‌ترین الزامات دسترس‌پذیری در ساختمان‌های عمومی، درمانی و حتی مسکونی محسوب می‌شود. اگر عرض درب کمتر از استاندارد باشد، ورود و خروج افراد دارای معلولیت یا سالمندان با مشکل مواجه خواهد شد. به همین دلیل در بسیاری از استانداردهای ساختمانی، حداقل عرض درب برای عبور ویلچر مشخص شده است.

به‌طور معمول، حداقل عرض مفید درب آسانسور برای عبور ویلچر حدود ۸۰ سانتی‌متر در نظر گرفته می‌شود، اما در ساختمان‌های عمومی و بیمارستانی این مقدار معمولاً ۹۰ سانتی‌متر یا بیشتر طراحی می‌شود تا حرکت ویلچر به‌راحتی انجام شود.

در جدول زیر عرض‌های رایج درب آسانسور برای کاربری‌های مختلف آمده است:

علاوه بر عرض درب، چند عامل دیگر نیز در عبور راحت ویلچر تأثیر دارند:

• هم‌سطح بودن کف کابین با طبقه (Leveling دقیق)

• زمان باز ماندن درب

• نوع درب اتوماتیک

• فضای کافی داخل کابین

• عرض راهروی مقابل آسانسور

در آسانسورهای مناسب‌سازی‌شده، معمولاً از درب‌های اتوماتیک سانترال استفاده می‌شود تا ورود ویلچر ساده‌تر انجام شود. همچنین نصب سنسورهای ایمنی در درب آسانسور از برخورد درب با ویلچر یا همراهان جلوگیری می‌کند.

در نهایت، رعایت عرض استاندارد درب آسانسور نه‌تنها یک الزام فنی بلکه بخشی از طراحی دسترس‌پذیر ساختمان محسوب می‌شود و نقش مهمی در افزایش ایمنی و راحتی کاربران دارد.

چرا ابعاد درب کابین برای ساختمان‌های درمانی مهم است؟

اهمیت دسترسی آسان برای بیماران

در مراکز درمانی، مهم‌ترین اصل، فراهم‌کردن دسترسی سریع، ایمن و بدون مانع برای بیماران است. افرادی که از ویلچر استفاده می‌کنند، بیماران با محدودیت حرکتی و همچنین برانکاردهای بیمارستانی، همگی برای عبور از درب آسانسور به فضای کافی نیاز دارند. اگر عرض درب کوچک باشد، ورود و خروج بیمار با سختی انجام می‌شود و پرسنل مجبور می‌شوند برانکارد یا ویلچر را زاویه بدهند؛ موضوعی که هم زمان انتقال را طولانی‌تر می‌کند و هم می‌تواند برای بیمار خطرآفرین باشد — مخصوصاً در شرایط اورژانسی که هر ثانیه اهمیت دارد. به همین دلیل، انتخاب عرض مناسب درب آسانسور تنها یک موضوع فنی نیست، بلکه به‌طور مستقیم با ایمنی، آرامش و کیفیت خدمات درمانی ارتباط دارد.

تفکیک شفاف: حداقل، استاندارد و ایده‌آل (نه فقط یک عدد)

وقتی صحبت از ابعاد درب آسانسور می‌شود، بیان یک عدد ثابت معمولاً تصویر روشنی به مخاطب نمی‌دهد. برای مثال، اگر بگوییم «۱۱۰ سانتی‌متر مناسب است»، این سؤال ایجاد می‌شود که آیا این عدد حداقل مجاز است یا بهترین انتخاب؟ برای جلوگیری از چنین ابهام‌هایی، بهتر است ابعاد را در سه سطح تعریف کنیم: «غیرقابل‌قبول»، «حداقلی» و «پیشنهادی/ایده‌آل». این دسته‌بندی کمک می‌کند کارفرما، ناظر و طراح دید مشترکی داشته باشند و تصمیم‌گیری دقیق‌تری انجام دهند.

الزامات قانونی و استانداردهای حمل ویلچر

در استانداردهای جهانی همچون EN 81 و همچنین دستورالعمل‌های ملی، تأکید ویژه‌ای بر حداقل ابعاد درب کابین آسانسور برای ویلچر وجود دارد. این استانداردها بیان می‌کنند که درب آسانسور باید امکان عبور مطمئن ویلچر استاندارد (حدود ۷۰ سانتی‌متر عرض) و چرخش کاربر را فراهم کند. بنابراین ابعاد درب و کابین در مراکز درمانی الزاماً باید بزرگ‌تر از آسانسورهای معمولی در ساختمان‌های اداری یا مسکونی باشد.

تأثیر درب بزرگ و فضای کافی بر ایمنی و راحتی بیماران

بزرگ‌تر بودن عرض درب و فضای کابین، علاوه بر افزایش سرعت ورود و خروج، باعث کاهش تماس بدنه ویلچر یا برانکارد با قاب درب می‌شود. این موضوع به‌خصوص هنگام جابه‌جایی بیماران بدحال اهمیت زیادی دارد، زیرا هرگونه ضربه یا لرزش غیرضروری ممکن است شرایط بیمار را بحرانی‌تر کند. از طرفی، کادر درمان نیز هنگام همراهی بیمار در داخل آسانسور به فضای بیشتری نیاز دارند.

 

 

 

استانداردهای ابعاد درب کابین آسانسور برای حمل ویلچر

اندازه درب‌ها برای عبور راحت ویلچر

برای حمل ویلچر در آسانسور، مهم‌ترین معیار، عرض مفید درب است. بر اساس توصیه‌های مهندسی و تجربه‌های عملی در پروژه‌های درمانی، حداقل عرض مناسب برای عبور ویلچر باید ۱۱۰ سانتی‌متر باشد. این مقدار، علاوه بر تأمین فضای عبور خود ویلچر، امکان مانور همراهان بیمار را نیز فراهم می‌کند. در برخی کلینیک‌ها و ساختمان‌های درمانی کوچک، از درب‌های ۹۰ سانتی‌متری استفاده می‌شود، اما این اندازه برای بیمارستان‌ها به‌هیچ‌وجه کافی نیست.

استاندارد EN 81-70 برای درب‌های آسانسور بیمارستانی

در طراحی آسانسورهای بیمارستانی، تنها بزرگ بودن درب کافی نیست؛ مهم این است که ابعاد و جزئیات عملکرد، بر اساس یک استاندارد معتبر انتخاب شوند. یکی از مهم‌ترین مراجع در این زمینه، استاندارد بین‌المللی EN 81-70 است. این استاندارد مشخص می‌کند که آسانسورهای مخصوص حمل بیمار، ویلچر و تجهیزات پزشکی باید دارای درب‌هایی با عرض کافی باشند تا عبور بدون برخورد و بدون اتلاف زمان انجام شود.

اما EN 81-70 فقط به ابعاد درب محدود نمی‌شود. در این استاندارد، موارد مهم دیگری نیز تعریف شده است، از جمله:

• سرعت باز و بسته شدن درب، متناسب با شرایط اورژانسی

• حساسیت لبه‌های ایمنی برای جلوگیری از گیرکردن درب

• الزامات مربوط به دسترسی افراد کم‌تحرک و کاربران ویلچر

رعایت این الزامات باعث می‌شود فرآیند جابه‌جایی بیمار، سریع‌تر، ایمن‌تر و کاملاً قابل اعتماد باشد. به همین دلیل، هنگام انتخاب یا طراحی آسانسور برای مراکز درمانی، همواره باید بررسی شود که سیستم، با EN 81-70 همخوانی دارد یا خیر — زیرا بی‌توجهی به آن، می‌تواند در آینده مشکلات جدی ایجاد کند.

توصیه‌های اندازه برای ساختمان‌های درمانی (بیمارستان‌ها و کلینیک‌ها)

در بیمارستان‌ها، توصیه می‌شود حداقل عرض درب کابین ۱۲۰ سانتی‌متر باشد تا برانکاردهای استاندارد و ویلچرهای بزرگ به راحتی عبور کنند. برای کلینیک‌ها و مراکز درمانی کوچک‌تر، حداقل عرض ۱۰۰ تا ۱۱۰ سانتی‌متر قابل قبول است؛ البته در ساختمان‌هایی که امکان توسعه آینده وجود دارد، انتخاب درب‌های بزرگ‌تر توصیه می‌شود. همچنین عمق کابین نیز باید متناسب با نوع کاربرد انتخاب شود تا بیمار و همراهان در داخل کابین دچار ازدحام نشوند.

 

فقط عرض درب مهم نیست؛ عوامل اجرایی مهم‌ترند

وقتی فقط درباره «عرض درب» صحبت کنیم، تصویر ناقصی به مخاطب می‌دهیم. در پروژه‌های واقعی، مواردی وجود دارند که می‌توانند یک درب به ظاهر استاندارد را عملاً غیرقابل استفاده کنند. برای نمونه، عرض مفید درب با عرض اسمی تفاوت دارد و نوع درب (مرکزی، تلسکوپی، دوطرفه) مستقیماً روی این مقدار اثر می‌گذارد. همچنین زمان باز و بسته شدن درب، فضای جلوی درب و حتی وجود دستگیره‌ها می‌تواند عبور برانکارد را مشکل کند. بهتر است این بخش را به شکل نکته‌محور بنویسیم:

• تفاوت «عرض مفید» و «عرض اسمی»

• تاثیر نوع درب بر فضای واقعی عبور

• حداقل فضای توقف و چرخش جلوی آسانسور

• هماهنگی معماری و تجهیزات داخلی با درب

اگر این توضیحات اضافه شود، مقاله از سطح «تعریف عدد» فراتر می‌رود و تبدیل به یک مرجع کاربردی برای مهندسان و کارفرماها خواهد شد.

 

 

 

تطبیق ابعاد درب با ابعاد واقعی ویلچر و برانکارد

وقتی درباره عرض مناسب درب آسانسور صحبت می‌کنیم، فقط گفتنِ یک عدد کافی نیست. مهم‌تر از عدد، این است که بدانیم این عرض‌ها بر چه اساسی انتخاب شده‌اند و آیا واقعاً با ابعاد ویلچرها و برانکاردهای رایج همخوانی دارند یا نه. به همین دلیل، قبل از تصمیم‌گیری نهایی، باید ابعاد واقعی تجهیزات پزشکی را بشناسیم و ببینیم آیا درب آسانسور می‌تواند عبور امن، سریع و بدون برخورد را فراهم کند یا خیر. در جدول زیر، ابعاد رایج انواع ویلچر و برانکارد را می‌بینید:

با بررسی این اعداد، به چند نکته مهم می‌رسیم:

• عرض درب ۹۰ سانتی‌متر، در بسیاری از موارد برای بیمارستان‌ها ناکافی است و باعث برخورد بدنه ویلچر یا برانکارد با قاب درب می‌شود.

• عرض ۱۲۰ سانتی‌متر، امکان عبور راحت‌تر بیمار، به‌همراه پرسنل یا همراه، را فراهم کرده و ایمنی انتقال را به‌طور قابل‌توجهی افزایش می‌دهد.

به این ترتیب، انتخاب عرض درب بر اساس ابعاد واقعی تجهیزات، باعث می‌شود تصمیم‌گیری شما دقیق‌تر، علمی‌تر و متناسب با نیازهای واقعی یک مرکز درمانی باشد — نه صرفاً بر اساس حدس و تجربه پیمانکار.

حداقل و حداکثر ابعاد برای کابین‌های درمانی

در بیمارستان‌ها و ساختمان‌های درمانی، ابعاد کابین‌ها باید به‌گونه‌ای انتخاب شود که علاوه بر عبور راحت ویلچر و برانکارد، فضای کافی برای همراهان، تجهیزات اورژانسی و کارکنان درمان نیز فراهم باشد. انتخاب این ابعاد معمولاً بر اساس استانداردهای بین‌المللی و نیازهای عملکردی ساختمان انجام می‌شود.

ابعاد پیشنهادی برای کابین ویلچر و برانکارد

برای سهولت تصمیم‌گیری، جدول زیر استانداردترین و کاربردی‌ترین ابعاد کابین‌های درمانی را نشان می‌دهد:

نوع کابین	عرض درب (cm)	عمق کابین (cm)	ارتفاع کابین (cm)
کابین ویلچر	110–120	140–160	230
کابین برانکارد	120–130	160–180	230

توضیح در مورد ضرورت ابعاد بزرگ‌تر

ابعاد بزرگ‌تر کابین برای آن است که علاوه بر عبور آزاد ویلچر یا برانکارد، امکان قرارگیری یک یا دو همراه و همچنین تجهیزات موردنیاز مانند کپسول اکسیژن، مانیتور یا تجهیزات احیا نیز فراهم باشد. این فضای اضافی در شرایط اضطراری اهمیت بیشتری پیدا می‌کند و مانع ایجاد ازدحام یا اختلال در عملیات پزشکی می‌شود.

 

تفاوت ابعاد درب برای بیمارستان‌ها و دیگر ساختمان‌های درمانی

تفاوت ابعاد درب برای بیمارستان‌ها و کلینیک‌ها

در بیمارستان‌ها، به دلیل حضور دائمی برانکارد، صندلی چرخ‌دار استاندارد، تخت‌های متحرک و تجهیزات اورژانسی، عرض درب آسانسور باید بزرگ‌تر از کلینیک‌ها باشد. معمولاً حداقل عرض درب برای بیمارستان‌ها ۱۲۰ سانتی‌متر در نظر گرفته می‌شود، درحالی‌که در کلینیک‌ها بسته به فضا و نوع خدمات، عرض ۱۰۰ تا ۱۱۰ سانتی‌متر نیز کاربرد دارد. این تفاوت باعث می‌شود فرآیند انتقال بیمار در بیمارستان‌ها بدون چالش انجام شود، اما در کلینیک‌ها با حجم کم‌تر مراجعه‌کننده، ابعاد کوچک‌تر قابل‌قبول است.

اهمیت فضای داخل کابین در هنگام حمل برانکارد

در حمل برانکارد، طول و عمق کابین اهمیت بیشتری نسبت به حمل ویلچر دارد. برانکاردها معمولاً طولی بین ۱۸۰ تا ۲۰۰ سانتی‌متر دارند؛ بنابراین کابینی با عمق ۱۶۰ تا ۱۸۰ سانتی‌متر ضروری است تا برانکارد بدون زاویه‌دادن وارد کابین شود. این ویژگی، علاوه بر افزایش سرعت انتقال، از آسیب‌های احتمالی به برانکارد یا بیمار جلوگیری می‌کند.

مقایسه طراحی برای حمل بیمار در شرایط اضطراری

در شرایط اضطراری مانند انتقال بیماران اورژانسی، سکته‌ای یا افرادی که نیاز به مراقبت ویژه دارند، آسانسور باید امکان ورود سریع و بدون مانع را فراهم کند. در بیمارستان‌ها معمولاً از کابین‌هایی با درب‌های دوطرفه (through car) یا درب پهن‌کننده استفاده می‌شود تا زمان ورود و خروج کاهش یابد. در کلینیک‌ها چنین شرایطی کمتر اتفاق می‌افتد، به همین دلیل نوع طراحی ساده‌تر است، اما همچنان باید قابلیت حمل ویلچر را پشتیبانی کند.

 

 

 

سایر ضوابط ایمنی و بهداشتی در نصب کابین‌های مخصوص حمل بیمار

استفاده از کف‌پوش ضدلغزش

یکی از مهم‌ترین الزامات در کابین‌های درمانی، استفاده از کف‌پوش‌های آنتی‌اسلیپ یا ضدلغزش است. این نوع کف‌پوش‌ها مانع سر خوردن ویلچر، برانکارد یا پرسنل می‌شوند و به‌ویژه در شرایطی که کف کابین مرطوب شده باشد، ایمنی بیمار را تضمین می‌کنند. کف‌پوش مناسب باید مقاوم، قابل شست‌وشو و دارای بافت مناسب برای ایجاد اصطکاک کافی باشد.

سیستم تهویه و روشنایی مناسب داخل کابین

در کابین‌های بیمارستانی، وجود تهویه مناسب ضروری است؛ زیرا برخی بیماران ممکن است دچار مشکلات تنفسی باشند یا مدت طولانی در کابین بمانند. علاوه‌بر تهویه، روشنایی نیز باید استاندارد باشد. استفاده از نور سرد و یکنواخت کمک می‌کند کادر درمان در هنگام جابه‌جایی بیمار دید کافی داشته باشند و احساس آرامش بیشتری برای بیمار ایجاد شود. روشنایی ضعیف یا نامتعادل ممکن است به اضطراب بیماران و سختی کار پرسنل منجر شود.

تجهیزات ایمنی مانند دکمه اضطراری و سیستم هشدار

کابین‌های درمانی باید به دکمه اضطراری، آلارم هشدار صوتی و سیستم ارتباط داخلی مجهز باشند تا در مواقع نیاز، ارتباط با واحد کنترل یا اورژانس سریعاً برقرار شود. این سیستم‌ها باید در ارتفاع قابل دسترس برای بیمار، همراهان و کادر درمان نصب شوند. همچنین وجود سنسورهای لبه درب (light curtain) الزامی است تا هنگام عبور برانکارد یا ویلچر، کوچک‌ترین تماس باعث توقف فوری درب شود.

 

سوالات متداول

حداقل عرض درب کابین برای ویلچر چقدر است؟
حداقل عرض مناسب برای عبور ویلچر در ساختمان‌های درمانی ۱۱۰ سانتی‌متر است؛ اما در بیمارستان‌ها توصیه می‌شود از درب ۱۲۰ سانتی‌متری استفاده شود.

آیا می‌توان درب‌های کوچک را برای آسانسور بیمارستان‌ها استفاده کرد؟
خیر. درب‌های کمتر از ۱۱۰ سانتی‌متر برای بیمارستان‌ها استاندارد نیستند و مانع عبور برانکارد و ویلچرهای بزرگ می‌شوند.

کابین آسانسور برای حمل برانکارد باید چه ویژگی‌هایی داشته باشد؟
کابین برانکارد باید دارای عرض درب ۱۲۰–۱۳۰ سانتی‌متر، عمق ۱۶۰–۱۸۰ سانتی‌متر، کف‌پوش ضدلغزش، تهویه، نور استاندارد و سیستم‌های اضطراری کامل باشد.

 

 

 

اهمیت ابعاد درب کابین	تأمین ایمنی، سرعت دسترسی و امکان حمل ویلچر و برانکارد در مراکز درمانی
دسترسی آسان برای بیماران	عبور سریع و بدون مانع بیماران ویلچری و برانکاردها – کوچکی عرض درب خطرات اورژانسی ایجاد می‌کند
الزامات قانونی	استاندارد EN81 – حداقل ابعاد برای عبور ویلچر استاندارد (حدود ۷۰ سانتی‌متر)
تأثیر درب بزرگ	کاهش تماس ویلچر با قاب درب – افزایش ایمنی بیماران بدحال – فضای بیشتر برای کادر درمان
حداقل عرض برای ویلچر	۱۱۰ سانتی‌متر (توصیه مهندسی) – امکان عبور ویلچر و مانور همراهان
استاندارد EN81-70	عرض زیاد درب برای عبور تجهیزات پزشکی – الزامات سرعت باز و بسته شدن و لبه ایمنی
توصیه بیمارستان‌ها	حداقل عرض درب: ۱۲۰ سانتی‌متر برای برانکارد و ویلچرهای بزرگ
توصیه کلینیک‌ها	حداقل عرض درب: ۱۰۰ تا ۱۱۰ سانتی‌متر – انتخاب درب بزرگ‌تر برای توسعه آینده

 

تعریف استانداردها و منبع اعداد	استاندارد اصلی EN 81-70 – الزامات دسترسی افراد کم‌تحرک، ابعاد درب و کابین – مقررات ایران
نکات کلیدی هنگام بررسی	الزام‌آور یا توصیه؟ – نوع ساختمان (بیمارستان، کلینیک، …) – بندهای مربوط به عرض درب و عبور ویلچر/برانکارد
اهمیت ابعاد درب در مراکز درمانی	دسترسی سریع، ایمن و بدون مانع برای بیماران – جلوگیری از خطر در شرایط اورژانسی – ارتباط مستقیم با کیفیت خدمات درمانی
دسته‌بندی ابعاد	غیرقابل‌قبول – حداقلی – پیشنهادی/ایده‌آل (نه فقط یک عدد ثابت)
اهداف اصلی	تأمین ایمنی – سرعت دسترسی – امکان حمل آسان ویلچر و برانکارد – بهبود تجربه کاربران و کادر درمان